فرار از تنهایی

لطفاً تا آخر این متن رو بخونین

نیلوفر خسته دل — Sat, 12 Feb 2011 07:17:43 GMT

سلام دوستان.

باز هم چند پیام از شما به دست من رسیده که نوشته بودید وبلاگت کلیشه ای شده و چرا از خودت کم مطلب می ذاری؟

چرا ما رو بیشتر با دنیای خودت (دنیای نابینایان) آشنا نمی کنی؟!

بازم برامون خاطره بذار و...

اولاً باید خدمت آن دسته از عزیزان که گفتند ما رو با دنیای نابینایان آشنا کن عرض کنم که دنیای ما از دنیای شما جدا نیست.

ما هم در همان دنیایی زندگی می کنیم که شما زندگی می کنید.

خیلی ها به من میگند: خوش به حال تو که زشتی ها و کثیفی های دنیا رو نمیبینی (چون نابینایی)

فکر می کنند ما در دنیای تاریکی محبوس شدیم و جز چهار دیواری منزل دیگه چیزی سهم ما نیست و از دنیای بیرون بی اطلاعیم.

از دو رنگی ها, پلیدی ها, بی حرمتی ها و ... خبر نداریم و چون نابینا هستیم پس قادر نیستیم زشتی ها رو ببینیم.

نه دوستان! این گونه نیست. در جواب این دوستان من یک سؤال می پرسم: آیا به گفته ی خود شما (زشتی ها و کثیفی های دنیا) مثال اشیاء قابل دیدن هستند؟ اگر این گونه هست زشتی ها چه رنگیند؟ چه شکلیند؟ چه اندازه اند؟

اگر این گونه نیست و با چشم نمی توان این زشتی ها را دید و اندازه گرفت و تنها با بودن در جامعه می توان به درک و تشخیص اطرافیان پرداخت پس چشم ظاهر چه کاره است؟

دوستان خوبم, نمی خوام خدایی نکرده به شما توهین کنم ولی به نظر من مهم درک و شعور انسان هست که می تونه تشخیص بده چی خوبه و چی بد.

اگر دنیا را زیبا ببینی مسلماً زیباست و اگر از در نا امیدی وارد این دنیای بزرگ شوی و به دید منفی به این زندگی بنگری نه تنها دنیا و آدم های آن زشت و کثیف جلوه می کنند بل که خود زندگی هم پوچ و بی معناست.

پس دوستان، به یاد داشته باشید که فقط چشم ظاهر نیست که می تونه تشخیص بده که چی خوبه و چی بد...

خوب بگذریم. این بار هم با یک خاطره در خدمت شما هستم که چند وقت پیش از یک نابینا شنیدم که از زبان ایشان می نویسم:

(بالاخره بعد از چند ساعت, اتوبوس ایستاد و مسافران پیاده شدند.

من از خانمی که در کنارم نشسته بود خواستم که به من کمک کند و ساک دستی ام را برایم تا پایین اتوبوس بیاورد. او هم قبول کرد و مرا همراهی کرد و سپس یک تاکسی دربست سفارش داد تا مرا تا جلوی در منزل برساند.

من هم از او تشکر کردم و سوار شدم و از راننده خواستم کس دیگری به جز من سوار نکند ولی بعد از چند لحظه احساس کردم غیر از من کس دیگری هم در کنارم نشسته.

کمی عصبانی شدم, چون من کرایه را کامل به راننده پرداخت کرده بودم و انتظار نداشتم یک نفر دیگر با من سوار تاکسی شود.

با خود میگفتم جا به این زیادی چرا اینقدر این آدم به من چسبیده؟

خواستم با دستام بهش اشاره کنم ببینم این کسی که کنارم نشسته و اینقدر جای منو تنگ کرده کیه؟ ولی خجالت کشیدم چیزی بگویم یا با دست بهش اشاره کنم.

خلاصه هرجور بود تحمل کردم تا بالاخره راننده اعلام کرد که رسیدیم.

چون این کسی که کنار من بود به در ماشین نزدیک بود منتظر شدم در را باز کند تا من پیاده شوم ولی هرچه صبر کردم از جایش تکان نخورد که نخورد.

من هم مجبور شدم از در سمت دیگر پیاده شوم.

با خودم گفتم: چه قدر بی ادب بود. که ناگهان راننده از ماشین پیاده شد و گفت:

خانم! چرا ساکتون رو نمیبرین؟ من اونو کنارتون روی صندلی عقب ماشین گذاشته بودم, فراموش کردید؟

یه دفعه به خودم اومدم. تازه فهمیدم که جریان چی بوده و چه اشتباه خنده داری کردم.

فقط لبخند زدم و ساک دستی خودم را از راننده گرفتم و تشکر کردم)!

عجب!

من خودم وقتی این خاطره رو شنیدم یاد یک خاطره از خودم افتادم.

انشاء الله بعداً در یک فرصت دیگه براتون تعریف می کنم.

یا حق!

قصه ی زندگی آدمها

نیلوفر خسته دل — Thu, 10 Feb 2011 11:55:15 GMT

او خوشبخت بود. چون هیچ سؤالی نداشت. اما روزی سؤالی به سراغش آمد. و از آن پس خوشبختی دیگر، چیزی کوچک بود.
او از خدا معنی زندگی را پرسید. اما خدا جوابش را با سؤال خودش داد و گفت: «اجابت تو همین سؤال توست. سؤالت را بگیر و در دلت بکار و فراموش نکن که این دانه‌ای ا‌ست که آب و نور می‌خواهد.»
او سؤالش را کاشت. آبش داد و نورش داد و سؤالش جوانه زد و شکفت و ریشه کرد.

ساقه و شاخه و برگ. و هر ساقه سؤالی شد و هرشاخه سؤالی و هر برگ سؤالی.
و او که روزی تنها یک سؤال داشت؛ امروز درختی شد که از هرسرانگشتش سؤالی آویخته بود. و هر برگ تازه، دردی تازه بود و هر باز که ریشه فروتر می‌رفت، درد او نیز عمیق‌تر می‌شد.
فرشته‌ها می‌ترسیدند. فرشته‌ها از آن همه سؤال ریشه‌دار می‌ترسیدند.
اما خدا می‌گفت: «نترسید، درخت او میوه خواهد داد؛ و باری که این درخت می‌آورد. معرفت است.
فصل‌ها گذشت و دردها گذشت و درخت او میوه داد و بسیاری آمدند و جوابهای او را چیدند. اما دردل هر میوه‌ای باز دانه‌ای بود و هر دانه آغاز درختی‌ست. پس هر که میوه‌ای را برد دردل خود بذر سؤال تازه‌ای را کاشت.
«و این قصه زندگی آدم‌هاست» این را فرشته‌ای به فرشته‌ای دیگر گفت.

"عرفان نظرآهاری"

بازی زندگی

نیلوفر خسته دل — Sat, 05 Feb 2011 11:43:43 GMT

همه ما وقتی کوچک بودیم مار و پله بازی می کردیم. می تونی تصور کنی توی زندگی واقعی دوباره داری به این بازی ادامه می دی! فکر نمی کنی که زندگی واقعی هم یه جور مار و پله هست؟
اگه دقت کرده باشی تو زندگی واقعی، هم مار داریم هم نردبان. بعضی وقت ها باید اونقدر صبر کنی تا شش بیاری و بتونی بازی رو شروع کنی. شاید سال ها زندگی کنی ولی هیچ وقت نتونی شش بیاری. این شش می تونه همون هدف و راهی باشه که توی زندگی ات انتخاب می کنی.
شش که آوردی شروع می کنی به جلو رفتن. شاید اولش یک آوردی، یا شاید پنج یا دوباره شش آوردی. نباید از اینکه یک آوردی ناراحت بشوی، نه از اینکه شش آوردی خوشحال باشی! از کجا معلوم با همین یک آوردن به نردبون نرسی و شش تو رو نندازه توی دهن ماری که مجبور شی دوباره از اول شروع کنی؟ چه بخوای چه نخوای، سر راهت هم مار هست هم نردبون، اگه مار نیشت زد خودتو نباز، دوباره می تونی شروع کنی.
قانون این بازی اینه که هیچ وقت از صفحه بیرون انداخته نمی شی، مگه خودت بخوای بازی رو نیمه کاره رها کنی. شروع که کردی باید تا ته بازی رو بری. حالا بستگی به خودت داره که چقدر اراده ات رو جزم کنی که ادامه بدی، ولی اینو مطمئن باش هر چقدر هم مارها تو رو نیش بزنن باز می تونی به خونه آخر برسی، مهم چه جور رسیدنه.
اون طرف قضیه رو هم ببین ممکنه یه عدد کوچک و ناقابل مثل یک تو رو از یه نردبون بالا ببره که خیلی جلو بیفتی، ولی بازهم مواظب باش دست و پاتو گم نکنی، چون هنوز هم سر راهت مار هست که نیشت بزنه.
فقط باید با تحمل و تامل جلو بری، وقتی هم به خونه آخر رسیدی دمت گرم! به یه هدفت جامه عمل پوشاندی، پس دوباره تاس رو بنداز که برای رسیدن به هدف دیگه دست به کار شی.
حالا دیدی چرا می گم زندگی مثل مار و پله می مونه، نمی دونم تو زندگی چند بار تا حالا مار نیشت زده؟ ولی امیدوارم هر بار نیشت زد دوباره تاس رو انداخته باشی. می دونی اگه مار نبود نردبون معنی نداشت؟ و این رو هم بدون که تعداد دفعاتی که می تونی تاس رو بندازی محدوده. چون همه می خوان تو این بازی شرکت کنن.

تسلیت

نیلوفر خسته دل — Thu, 03 Feb 2011 14:49:42 GMT

باز ای عزاداران ز نو , هنگام افغان آمده,

سلطان مظلومان رضا, مقتول عدوان آمده.

از جور مأمون دغا, در طوس شد محشر بپا,

کز سوزش زهر جفا, آن شاه نالان آمده.

شد بر وجودش کارگر, زهر و نجاتش زد شرر,

آن پادشاه بحر و بر, بر خویش پیچان آمده.

از منزل مأمون دون, آمد چون آن سرور برون,

گفتی ز شرق نیلگون, خورشید تابان آمده.

آن والی ملک شهود, بر سر عبا افکنده بود,

میگفت ای حی ودود, عمرم به پایان آمده.

گویند حال احتضار, فرزند او با حال زار,

بالین باب ارجمند , اندر خراسان آمده.

میگفت ای بابم رضا, ای کشته ی زهر جفا,

بنگر چسان فرزند تو, با چشم گریان آمده.

ای باب مسمومم رضا, ای باب مغمومم رضا,

ای باب مظلومم رضا, بر لب مرا جان آمده.

چون چشم شه بر او فتاد، فرمود یا غیبی جواد,

ای هادی اهل رشاد, شام غریبان آمده.

چون دید او را بر سرش, بوسید روی انورش,

بگرفت چون جان در برش, چون دیده حیران آمده.

از بهر آن باب و پسر, زاهد بود خونینجگر,

بنگر چگونه نوحه گر , با حال پژمان آمده.

شهادت مظلوم خراسان آقا علی بن موسی الرضا [ع] تسلیت.

دزدان سر به هوا

نیلوفر خسته دل — Sat, 29 Jan 2011 11:44:22 GMT

سلام دوستان. این خاطره ای که می خوام براتون بنویسم چهارشنبه همین هفته در شهر ما اتفاق افتاد.

چهارشنبه شب در حالی که به شدت باران می بارید چند دزد به یک دامدار بیچاره حمله می کنند و پس از کتک زدن حسابی او 15 رأس از گوسفندان او را دزدیده و با وانت فرار می کنند و گوسفندان را در جایی مخفی کرده و برای اینکه کسی به آنها شک نکند یک شیشه عطر در وانت خود خالی میکنند تا بوی بد گوسفند از بین برود.

اما برای برگشتن از محل مخفیگاه گوسفندان ناگهان ماشین آنها به شدت در گل فرو می رود و هر کاری میکنند نمی توانند ماشین را بیرون بیاورند. از آن جایی که دزدان بسیار ساده لوح بودند به جای کمک خواستن از دوستان خود به پلیس تلفن کرده و درخواست کمک میکنند.

اما بشنوید از دامدار بیچاره: او بعد از کلی تلاش موفق میشه دست و پای خودشو باز کنه و به پلیس تلفن بزنه و ماجرا رو برا ی آنها شرح بده.

پلیس هم که برای نجات اتومبیل دزدان رفته بوده از آنها می پرسه که چه وسایلی با خود حمل می کردند آنها هم به دروغ وسایل خانه را عنوان می کنند ولی پلیس از بوی عطری که با بوی گوسفند مخلوط شده به قضیه پی میبره و بعد از کتک زدن دزدان از آنها اعتراف میگیره و به این ترتیب گوسفندان به صاحبش برگردانده میشه.

واقعاً چه دزدان سر به هوا و احمقی پیدا میشن.

(این ماجرا را صاحب گوسفندان برای پدرم تعریف کرده بود)

به راستی که وقتی خداوند بخواد جلوی یه اتفاق ناگوار رو بگیره چه راحت و به چه آسانی مواظب مال و اموال بندگان خودش هست.

من برگشتم

نیلوفر خسته دل — Sat, 22 Jan 2011 10:53:45 GMT

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام. من برگشتم.

یکی نیست به من بگه مگه رفته بودی که حالا بخوای برگردی؟ مثلاً قرار بود من تو ایام امتحانا نیام, ولی خب چی کار کنم دلم براتون تنگ شده بود نتونستم طاقت بیارم.

دست گل همتون که تو این مدت میومدین پیشم درد نکنه. چه اونایی که میومدن چه اونایی که فراموشم کردن و یادشون به نیلوفر منتظر نبود.

به هر حال امروز آخرین امتحانمو دادم و به خیر و خوشی تموم شد.

خوشبختانه از همه ی نمره هام راضی بودم حالا ببینم این آخری چی میشه.

بچه اولی: بابات بهت یاد داده قبل از غذا دعا بخونی؟

بچه دومی: نه، آخه مادرم خوب غذا درست می کنه!

باور کنید دلم برای همتون تنگ شده بود. آخه من به اینجا و همه دوستان عادت کردم. اینجا تنها جایی که راحت میام و حرفای دلمو می زنم. تنها جایی هست که دوستام به خاطر خودم میان و نوشته هامو می خونن. تنها جایی که ترحم کمرنگتر از دنیای واقعیه.

خیلی وقتا آرومم کردین, با خنده هام خندیدین و به گریه هامم خندیدین!

درسته؟

محکوم به اعدام: آرزوم اینه که پسرم را ببینم.

دادستان: اشکال نداره، پسرت کجاست؟

محکوم: من هنوز ازدواج نکرده ام!

چیه؟ سردتون شد؟ حالا که تو ذوقم زدین دیگه براتون لطیفه تعریف نمی کنم!

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز ، چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود .

خب دوباره برگشتم با یه عالمه حرف نگفته و یه عالمه دلتنگی.

همین امروز با مسئول حراست دانشگاه دعوام شد.

آخه من واقعاً موندم چی بگم؟ نمی دونم چقدر اطلاع دارین دانشجویان نابینا برای امتحانشون به یک منشی نیاز دارن که سؤالات رو بخونه و ما گزینه صحیح رو بگیم اونم در پاسخنامه علامت بزنه!

پیدا کردن منشی وظیفه خود دانشگاهه. حالا از اونجایی که مسئولان محترم دانشگاه ما وظیفه شناس هستن و به دانشجوی نابیناشون اهمیت میدن گفتن ما هیچ کسی نداریم که ازت امتحان بگیره منم به هزار منت و بدبختی یه منشی برای خودم پیدا کردم و برای امتحان باهام اومد. به خدا به هرکه می گفتم بیاد قبول نمیکرد ماشاء الله فامیلم که تا بهشون میگی یکی میگه کار دارم یکی میگه وقت ندارم و...

خلاصه خواهر یکی از دوستام قبول کرد و اومد.

به محضی که مسئول حراست ما رو مشغول امتحان دید با عصبانیت گفت منشیت چه رشته ایه؟ گفتم لیسانس جغرافیا داره.

گفت بلند شو نباید ازت امتحان بگیره!

-چرا؟

-آهان! فکر کردی به همین راحتی می تونی منشی بیاری که برات جواب هارو بنویسه؟ می خوای تقلبی کنی؟

(کیفم که با خودت آوردی دیگه بدتر) کیفمم ازم گرفتن.

این در حالی بود که من جایی امتحان می دادم که پر بود از مراقب و مسئول.

-آخه وقتی خودتون میگین منشی نیست من باید چی کار کنم؟ در ضمن ایشون هم رشته ی من که نیستن که بخوایم تقلب کنیم ایشان اصلاً درس منو نخوندن.

-نمیشه! تو می خوای تقلبی کنی!

خواهر دوستمو از اتاق بیرون کرد و به یکی از مراقب ها گفت بیاد سؤالا رو برام بخونه.

اونم یه سؤال می خوند بعد میرفت دنبال کارش. بعد از 10 دقیقه سؤال بعدی و به همین ترتیب!

ماشاء الله دوستاش و همکاراشم اصلاً حرف نمی زدن و ساکت کاراشونو انجام می دادن!

اصلاً یه وقت فکر نکنین احترام نمیذاشتنا! اصلاً!

فقط صحبت آرومشون در حد داد بود.

خلاصه امتحانامو به یه بدبختی دادم.

مهم اینه که الآن اینجا پیش بهترین دوستام هستم. خوشبختانه فرشته ی خوبم هم امتحاناش عالی شد.

فرشته تنها کسی هست که بدون هیچ ترحم و چشمداشتی با من دوسته و بهم کمک می کنه.

همینجا بهش میگم از صمیم قلبم دوستش دارم و براش بهترینها رو آرزو دارم شاید یه روز آدرس منو پیدا کنه بخونه.

اینم تقدیم به بهترینم:

اگر باران بودم انقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم، اگر اشک بودم مثل باران بهاری به پایت می گریستم، اگر گل بودم شاخه ای از وجودم را تقدیم وجود عزیزت میکردم، اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت مینواختم ولی افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم! برای همیشه.

خب مثل اینکه دوباره زیادی حرف زدم! فقط اومدم بگم که دوباره با یه عالمه حرف نگفته برگشتم.

چی؟ اینو قبلاً گفته بودم؟ خب اصلاً بی خیال تا وبمو ترک نکردین خودم زحمتو کم کنم.

مواظب خودتون باشین.

اینم تقدیم به همه عاشقایی که حس می کنن به عشقشون نمی رسن:

اگر تو این دنیا کسی هست که با دیدنش رنگ رخسارت عوض میشه و قلبت ابروتو به تاراج می بره. مهم این نیست که اون مال تو باشه، مهم اینه که باشه. نفس بکشه، زندگی کنه و از زندگیش لذت ببره

جعبه ای از لبخند

نیلوفر خسته دل — Thu, 13 Jan 2011 13:49:32 GMT

با تو ام, با تو خدا

یک کمی معجزه کن!

چند تا دوست برایم بفرست,

پاکتی از کلمه,

جعبه ای از لبخند,

نامه ای هم بفرست.

کوچه های دل من

باز خلوت شده است

قبل از این که برسم

دوستی را بردند.

یک نفر گفت به من:

باز دیر آمده ای

دوست قسمت شده است.

با تو ام با تو خدا!

یک دل قلابی,

یک دل خیلی بد

چه قدر می ارزد؟

من که هر جا رفتم جار زدم:

شده این قلب حراج

بدوید

یک دل مجانی

قیمتش یک لبخند

به همین ارزانی

هیچ وقت اما!

هیچ کس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید

با تو ام با تو خدا

پس بیا این دل من مال خودت

من که دیگر رفتم

اما ببر این دل را دنبال خودت.

(9 روز دیگه بیشتر به پایان امتحاناتم نمونده! التماس دعا!)

فقط 2 هفته مونده

نیلوفر خسته دل — Sat, 08 Jan 2011 12:13:45 GMT

سلام سلام سلام. حال همگی خوبه؟ با درس و زندگی و کار و ... چطورین؟

بچه ها از همگی عذر می خوام که این چند روز نتونستم بیام پیشتون. ولی همگی لطف بی نهایت داشتین و منو تنها نذاشتین.

این هفته هم درسام سنگین بود هم دلم بدجور گرفته بود نتونستم زیاد بیام. از همگی شما که منو دلداری دادین و بهم امید دادین ممنون.

بچه ها باور کنین از وقتی میام اینجا و درد دل می کنم و با شماها آشنا شدم روحیم خیلی خیلی بهتر شده. من در میان همه تنها و غریبم. ولی اینجا که میام احساس راحتی می کنم. اینجا دوستایی دارم که منو درک می کنن و به خاطر خودم میان، اگه شماها نبودین معلوم نبود وضع روحی من الآن چطور بود.

پس منو تنها نذارین!

راستی نتیجه ی دوتا از امتحانام اومد و خوشبختانه با نمره ی خوب قبول شده بودم.

کسی که نیست تشویقم کنه مامان و بابا هم که هیچ عکس العملی نشون ندادند پس لا اقل خودم خودمو تشویق کنم.در کل این روزا همش درگیر درس و امتحانم و سعی می کنم کمتر به مشکلاتم فکر کنم.

هفته ی گذشته هم یه نرم افزار جدید به نام پارس آوا به دستمون رسید که برای اداره ی وبلاگ و سایت خیلی بهتر از نرم افزار jaws هستش و کار من برای وبلاگ نویسی و گشتن در وب سایت ها بهتر شده.

سایتشو هم براتون می ذارم، برای کسانی که هنوز باورشون نشده من نابینا هستم و نمی تونم وبلاگ اداره کنم به این سایت برن و مطالعه کنن و بدونن این نرم افزار چی هست و چطور ما هم می تونیم وبلاگ اداره کنیم.

این سایت یه سر بزنین

خوب بچه ها دو هفته ی دیگه به آزادی من مونده خسته شدم از بس هر روز درس خوندم. تو خونه که فقط من باید درس بخونم و داداشم یک ساله درسش تموم شده و همش پشت کامپیوتر نشسته و بیشتر فامیلامونم درس ندارن. این دو هفته مخصوصاً هفته ی آینده خیلی درسام سخته و به امتحانای سخت رسیدیم. بنابر این من زیاد نمی تونم بیام نت.

یه وقت نگین نیلوفر بی معرفته به خدا ببعد از درسام جبران می کنم. البته سعی می کنم روزی لا اقل 15 دقیقه هم که شده بیام نت پیشتون ولی ممکنه نتونم به همه سر بزنم از این بابت عذر می خوام.

برام خیلی دعا کنین. مواظب خودتون باشین.

(امروز را برای ابراز احساسات به عزیزانت غنیمت بشمار، شاید فردا احساسی باشد اما عزیزی نباشد.)

بدرود.

دلم گرفته

نیلوفر خسته دل — Sun, 02 Jan 2011 16:59:39 GMT

ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته

از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته
یک سینه غرق مستی دارد هوای باران
از این خراب رسوا امشب دلم گرفته
امشب خیال دارم تا صبح گریه کردن
شرمنده‌ام خدایا امشب دلم گرفته
خون دل شکسته بر دیدگان تشنه
باید شود هویدا امشب دلم گرفته
ساقی عجب صفایی دارد پیاله تو
پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته
گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

فردا به چشم اما امشب دلم گرفته!

چقدر سخته تنهایی و تنها بودن، چقدر سخته زخم خوردن از دست کسی که سالها فکر می کردی بهترین دوست و همراه توست.

خدایا! عذر می خوام، ولی به خودت قسم دیگه خسته شدم. از این آدمهای کوکی، آدم هایی که جز خودشون هیچکسو نمیبینن خسته شدم.

از این دنیایی که هیچی جز دو رنگی و ریا نیست خسته شدم! خیلی احساس تنهایی می کنم خدای خوبم!

تا حالا با من بودی و هیچ وقت تنهام نذاشتی، ولی به خودت قسم بریدم. از همه بریدم. حالم خوب نیست.

دلم می خواد یه دل سیر گریه کنم ولی نمی تونم. دلم برای تمام دلتنگی هام تنگ شده، دلم برای یه خنده ی درست و حسابی در جمع دوستان قدیمی تنگ شده.

چه شب خسته کننده و تکراری خدا جون.

نمیدونم چم شده فقط خسته ام، خیلی خسته.

کمکم کن!

اینم از تنهایی من!

نیلوفر خسته دل — Thu, 30 Dec 2010 10:38:54 GMT

مامان من همیشه کارش همینه! نمیره مهمونی همین که من امتحانام شروع میشه یاد پدر مادرش و فامیل می افته و می خواد بهشون سر بزنه.

دیشب هم گفت فردا صبح زود می خوام برم پیش پدر بزرگ مادر بزرگ و به بقیه فامیل سر بزنم و تا شب هم نمیام!

تو با داداشت همینجا بمونین! داداش هم تا شنید گفت منم میام و من که درس و امتحان دارم باید تو خونه بمونم!

خلاصه مامان قبل از خواب نهار مختصری برام آماده کرد و چون من عاشق دوغ هستم برام خرید و صبح که از خواب بیدار شدم فهمیدم همه رفتن و من موندم و تنهایی!

جالب اینجاست که من وقتی تنهام کمتر درس می خونم امروز هم فکر کنم یکی از کمترین روز هایی بود که خوندم!

ساعت 11 فرشته دوستم زنگ زد و خبر داد کارورزی (1) 17 گرفتم.

کلی ذوق کردم!

تا ساعت 12 خوندم بعدش رفتم نهار گرم کردم که مثلاً با دوغی که حالا کلی یخ شده بود و آماده ی خوردن، نهار بخورم. ولی دریغ که هر کاری کردم در شیشه ی دوغ باز نشد که نشد.

با تمام قدرتی که داشتم تلاش کردم ولی فایده نداشت. زنگ زدم به داداشی و به پیشنهاد او و مامان اونو زیر شیر آب گرم گرفتم و باز تلاش کردم ولی باز هم بی فایده بود.

دیگه داشت حرصم در میومد! با چاقو افتادم به جون شیشه که مثلاً باز شه ولی با این کار بیشتر خودمو خسته کردم و هیچ فایده ای نداشت فقط باعث شد پوست دست خودمو خراش بدم همین!

با ناراحتی دوغ رو گذاشتم تو یخچال و تشنگیمو با آب بر طرف کردم!

بد جور حالم گرفته شد. حالا دوغ به جهنم! دستم داشت می سوخت و فکر کنم یکم خون اومد.

خلاصه به هر بدبختی بود نهار خوردم و ظرف ها رو هم شستم. (برای شستن بدلیل سوزش دستم کلی اذیت شدم)

داشتم آشپزخونه رو مرتب می کردم که یکی از دوستام زنگ زد و وقتی من ماجرا رو براش تعریف کردم گفت چون نابینا هستی به خاطر همین نتونستی از پس باز کردن در شیشه ی دوغ بر بیای! اگه چشمات میدید می تونستی از پس این کار بر بیای!

به حق چیز های نشنیده! این دیگه واقعاً از اون حرفهاست! من نمی دونم این کار چه ربطی به دیدن داره! مگه شما با چشمتون در شیشه ی دوغ رو باز می کنین یا تا بهش نگاه کنین به صورت خودکار در شیشه باز میشه؟

چی بگم! متأسفانه بعضی آدما فقط منتظر بهونه هستند تا یه جوری نابینا ها رو آدمای ضعیف و ناتوان بپندارند.

حالا به بهونه هایی که شاید هیچ ربطی به دیدن نداشته باشه! نظیر همین مورد.

خوب! از دوغ که محروم شدیم لا اقل وقتی بابا اومد براش چای درست می کنم و خودم هم همراهیش می کنم تا لا اقل یه جور از خودم پذیرایی کرده باشم!

هر روز مامان چای آماده می کرد حالا امروز این وظیفه به عهده ی من گذاشته شده!

بچه ها پس فردا امتحان دارم. تو رو خدا برام دعا کنید امتحانمو خوب بدم!

مخصوصاً امشب که شب شهادت امام سجاد (ع) هست از همگی التماس دعا دارم شدید!