علی در عالم هستی، خدا را جانشین آمد.

ولی و والی سرمد خدیو ملک و دین آمد

علی از امر ذات حق، امیر المؤمنین آمد.

سلام به همه ی شما دوستان خوب و مهربان. عید غدیر نزدیکه و شور و التهاب من هم بیشتر.

من قصد داشتم 5شنبه که عیده بیام و به تک تک شما تبریک بگم ولی خب چون من تا آخر هفته خونه نیستم نمی تونم بیام و از همین جا به همه ی شما تبریک میگم.

امیدوارم تعطیلات خوبی داشته باشین و این عید خجسته به همگی شما خوش بگذره.

خب چیزی از داستان سفر من نمونده.

بعد از اینکه وارد خونه ی خودمون شدم بر خلاف سال قبل احساس آرامش می کردم. وقتی پدر و مادرم از این قضیه مطلع شدند کلی منو سرزنش کردند و منو مقصر اعلام کردند.

اما من که اصلاً باورم نمیشد خانم محمدی این کارو با من کرده باشه حسابی داغون بودم.

اشتهام به غذا کم شده بود. اگر روزی گریه نمی کردم آرام نبودم. تبدیل شدم به یه آدم افسرده. دیگه هیچی برام مهم نبود. شبها با کابوس از خواب بیدار می شدم.

به یاد لحظه ی محاکمه و لحظه ای که غرورم له شد. به یاد تحقیرهایی که به خاطر او تحمل کردم...

وضعیت من طوری شد که چند بار تصمیم به خودکشی گرفتم به خصوص وقتی متوجه شدم خانم محمدی واکنش خاصی به نامه ی من نشان نداده.

این وضعیت بود تا چند ماه بعد که فهمیدم خانم محمدی برای یک مأموریت به شهر ما میاد.

آخ که چقد دلم براش تنگ شده بود.

جالب اینجا بود که روز قبل از حرکتش به من زنگ زد و تاریخ دقیق حرکتشو گفت.

یک روز سرد زمستان. همون روز هم تشییع جنازه ی پدر یکی از بهترین دوستان دانشگاه من بود و من مجبور شدم رفتنمو کنسل کنم.

به محض اینکه فهمیدم نزدیک شهر ماست و می خواد به بهزیستی بره خودمو رسوندم و در حیاط منتظر شدم. هوا خیلی سرد بود و تمام بدنم یخ کرد.

وقتی اومد پریدم جلو رفتم به استقبالش. خیال کردم اون فهمیده که با من بد کرده و حالا خیلی گرم منو تحویل میگیره. منتظر بودم که دستای گرمشو باز کنه و منو تو آغوش خودش جای بده.

ولی بر خلاف تصورم گفت:

-من سردمه تو همینجا وایسا من برم خودمو گرم کنم بیام. منم در سرما ایستادم تا برگرده ولی ازش خبری نشد.

کم کم دست و پام کرخت شد و نتونستم تحمل کنم. وقتی با مادرم وارد اتاق بهزیستی شدیم فهمیدیم خانم با خیال راحت مشغول خوردن صبحانه هستند اونم چه صبحانه ای.

دیگه نزدیک بود همانجا داد بزنم ولی باز تحمل کردم و گذاشتم صبحانش تموم شد. رفتم پیشش وهدیه ای که براش خریدمو بهش دادم  بوسیدمش و گفتم میشه یه دقیقه باهات حرف بزنم؟

-نه! مگه من اومدم مهمونی برو کلی کار دارم.

هر بار که خواستم به یک بهونه برم پیشش نشد. یا خودش قبول نمیکرد.

ولی بازم من دوستش داشتم اینم نه کم بل که خیلی زیاد.

یک سال من در افسردگی کامل بودم.

دقیقاً مرداد 1388 یعنی سالگرد همان ماجرا به یک بهانه خودمو بهش رسوندم ولی او چنان من و مادرمو سرد تحویل گرفت که خودمون از رفتنمون خجالت کشیدیم.

حتی حاضر نشد به ما که خونشون بودیم نهار بده.

اونجا بود که صبر منم تمام شد. نه به خاطر خودم به خاطر مامانم که به خاطر من اومده بود و گرسنه از اونجا رفت.

ناگهان نفرت عجیبی ازش به دل گرفتم. انگار تمام غصه ها به یک باره زبانه کشید و چنان آتش نفرتی در وجودم گستراند که خودمم باورم نمیشد.

از اون موقع به بعد دیگه بهش نه زنگ زدم نه اس ام اس.

اونم به راحتی منو فراموش کرد.

اما چیزی که منو داغون کرد و باعث شد خاطره ی سفرمو بنویسم این بود که یکی از دوستام زنگ زد و گفت مژگان به دزدی پولها اعتراف کرده.

باور کنید هنوز از شوک این خبر بیرون نیامدم. باورم نمیشه مژگان......

نه به هیچ وجه.

دوستان گلم درسته خاطره ی سفر من تمام شد ولی نمی دونم چرا هر از چند ماهی خود به خود یاد اون ماجرا می افتم و حالم بد میشه و همش گریه می کنم.

هر کاری می کنم از این حالت بیرون بیام نمی تونم.

وقتی هم حالم بد میشه یکی دو هفته طول میکشه که بیاد سر جاش.

واقعاً نمی دونم باید چی کار کنم هر چی سعی می کنم خودمو سرگرم کنم بهش فکر نکنم نمی تونم.

شبها با کابوس بیدار میشم غذا نمی خورم، و...

هر چه خودمو سرگرم می کنم که بهش فکر نکنم نمی تونم. نمی تونم باور کنم خانم محمدی چنین رفتاری رو با من کرد.

حالا هم که مژگان به قضیه ی دزدی اعتراف کرده حالم بد تر شده.

به خاطر همینم یاد سفرم افتادم و برای شما نوشتم.

از همه ی دوستانی که از ابتدای ماجرا با من بودند و کمکم کردند ممنونم.

بچه ها یه مشکل دیگه هم به تازگیها برام پیش اومده که خیلی ذهنمو به خودش مشغول کرده. به خاطر همینم زیاد نمی تونم بیام نت.برام دعا کنین. پیشاپیش عیدتون مبارک. التماس دعا.